marathonwedstrijd Cat4, 10 december 2025, verslag door de bril van de voorzitter.
De boot is terug naar Spanje, hier ook totaal geen winterweer, met een maximum van 14 graden Celsius en een windkracht 4 Bft. Tussen de bebouwing rond de Jaap Edenbaan is de wind niet zo krachtig, maar zeker nog wel voelbaar. Aan de vlaggen op het middenterrein is de wind, diagonaal over de ijsbaan vanaf de 500 meter start, ook nog duidelijk te zien. Hoe dan ook, we zijn er klaar voor, toch?
De Cat4 rijdt de tweede wedstrijd deze avond. De eerste wedstrijd, Cat3, is nog maar net begonnen en het ijs begint al aan te slaan. De combinatie van dit ijs en de wind zouden het best weer een pittige wedstrijd kunnen maken. De meeste ontsnappingen zijn van korte duur en alle niet succesvol. Ook Noor rijdt – in Stg Viking marathonpak – korte tijd voor het peloton, ze finisht uiteindelijk net buiten de punten.
De laatste twee wedstrijden is er bij ons niet heel hard gereden: steeds korte ontsnappingen die werden bijgehaald, waarna het hele pak weer op de rem ging. Van mij mag het vanavond wel een snellere wedstrijd worden. Maar met deze weersomstandigheden voel ik mij nog niet zeker genoeg om zelf de lont in het kruitvat te steken.
Om 21:50 mogen wij het ijs op. De speaker geeft aan dat we een paar ronden rustig kunnen warmrijden, maar al na anderhalve ronde klinkt het fluitsignaal: we moeten ons melden bij de 500‑meter startlijn. Daar wacht ons een praatje van het hoofd van de jury… en dit keer is er iets belangrijks te melden…
Los van een bosje rozen voor de Top-3 zijn er, een verlaat Sinterklaas cadeau, Chocolade Letters voor de Top-10 van de wedstrijd….. Ai, dat niet! Ik word direct overvallen door een machteloos en verontrustend gevoel, ik mag het geen trauma noemen, maar…. daar gaan mijn ambities.
Hoewel de “Worsten-wedstrijd” inmiddels al bijna drie jaar geleden is slaat de frustratie en het – Top-10 moet lukken! – jinxsen (onheil afroepen) verlammend toe. [ https://stgviking.nl/ww-worsten-wedstrijd/ ] Het wordt niks vanavond!
Echter, voordat ik er verder over na kan denken wordt de start van de loze ronde aangegeven en, doordat ik mij meest links heb opgesteld, ben ik de voorste man van de 45 rijders om het pak op gang te brengen. Ik maak vlot wat vaart en laat mij niet afleiden door de tegenwind na de eerste bocht en, na de tweede bocht, glijd met een ontspannen slag voor de jurytoren langs – de bel klinkt – de wedstrijd is begonnen.
Ook de eerste twee ronden verricht ik het kopwerk voor het peloton om mij daarna naar buiten te laten glijden zodat de man achter mij voorop gaat rijden. Nu weet je nooit wanneer je er weer wordt tussen gelaten als je je laat afzakken, ik blijf graag een beetje vooraan rijden, en ik kruip dan ook direct in het eerste gaatje naast me. Tot mijn verbazing en teleurstelling is dat alweer direct achter de eerste man. Niet zo slim Henkie, rijd je straks weer voorop!
Nu begrijp ik ook waarom er een flinke ruimte zat tussen mijn voorganger en de rijder achter hem. ’t Is moeilijk te beschrijven (wat teleurstellend is als je verslag probeert te doen), zijn schaatsen schieten bij iedere slag onvoorspelbaar en vreemd ver naar achteren. Een val lijkt vroeg of laat onvermijdelijk.
Dan schiet een jonge schaatser in meest zwart gekleurd pak ons buitenom voorbij. De krabbelaar voor mij maakt niet echt aanstalten om te versnellen en laat zich in het tweede deel van de bocht naar buiten glijden. Het onvermijdelijke gebeurt, ik krijg een tik tegen mijn schaatsen en kan ternauwernood blijven staan.
Vlot duiken er, aan het einde van de bocht, een paar rijders onder mij door en zetten de achtervolging in naar de jongeman in het zwarte pak – vandaag geen cadeautjes. Ik versnel en wordt door Ben ertussen gelaten. Het peloton rekt uit totdat de voorste rijders aanhaken bij het zwarte pak en de snelheid weer wat afneemt.
De vijf zes rijders voor mij rechten de rug en laten zich naar buiten glijden. Het lijkt er op dat niemand kopwerk wilt verrichten. En nu niemand wil rijden schuift het peloton als een accordeon in elkaar. Een valpartij is dan snel gebeurd, evenals rijders die buitenom komen en je ingesloten kan raken. Dus ik spring naar binnen en geef wat gas. Uiteraard volgt het hele peloton en ik rijd weer een ronde voorop…..
“Bij de volgende doorkomst gaan we bellen voor de tussensprint…..” klinkt het door de speakers. Waardebonnen van Watermansport met een waarde van slechts enkele euro’s – Chocoladegeld, maar de hele massa komt in beweging. Een stuk of acht rijders schieten buitenom en zullen uitmaken hoe de drie bonnetjes worden verdeeld. Om te voorkomen dat ze te ver vooruit rijden en het na hun tussensprint in het hoofd halen echt te ontsnappen geef ik ook weer gas.
Tijdens de wedstrijd probeer ik het zo lang mogelijk uit te stellen om op het rondenbord te kijken. Vandaag…… niet lang genoeg….. nog 14 ronden. PFFF!.
Voorop het peloton ga ik wat temporiseren om op adem te komen. Vanaf de kant een aanmoediging; “Henk Jan dieper zitten!!” – ik moet weer aan die boot naar Spanje denken – iets met stuurlui. Achter mij hoor ik het piepen van de remmende ijzers alweer en …….een val ..…dat was Ben…. (sorry Ben).
Nog 12 ronden en drie rijders komen met veel snelheid voorbij – weer een ontsnapping gedoemd te mislukken? Geen reactie in de kop van het peloton en ik heb ook de puf niet om de boel weer in gang te trekken. Edward zit niet ver achter mij, ik roep; “Edward ga jij mee?! Ik stop wel af!”. Maar Edward komt niet voorbij… hij hoort mij niet? Nu zie ik één van de drie uitlopers al afhaken. Nog maar twee man vooruit.
Tessa, ex-Viking nu Ztikz, komt even later vlot voorbij en sluit in minder dan een rondje bij de koplopers aan. Inmiddels zijn er wat meer rijders buitenom het peloton gekomen, Edward zit daar ook bij, zij vormen de kop van het peloton dat geleidelijk verder uitrekt.
Vermoeidheid bij de mannen voor mij laat hen te veel uitwaaieren aan het einde van de bochten waardoor ik binnendoor naar voren kruip en uiteindelijk in de rug van Edward zit. Edward zit nu op de kop van het peloton…… nog 5 ronden te gaan.
Edward rijdt flink door, de uitlopers lopen niet meer verder uit, ik zit comfortabel achter Ed Raket en wacht tot hij met zijn krachtige slagen de oversteek zal maken. Ik ben lang niet zo explosief als Ed, zou het hele peloton meenemen, met Ed meerijden is een betere strategie. Goed plan! Maar wanneer gaat hij nou?…….nog 3 ronden te gaan.
Lang verhaal kort (euh, dat kan niet meer 😊), ik blijf achter Edward zitten tot ie gaat….. maar hij gaat niet. Het ijs, de wind, Ed was klaar. Een paar rijders buitenom, wij finishen 8e en 9e .
Ronald heeft actief meegereden maar einde wedstrijd begint zijn chocolade-been op te spelen en hij finisht als 24e.
Uiteindelijk finishen 38 van de 45 gestarte rijders. Een pittige wedstrijd. Had er meer in gezeten? Ik denk het wel. Maar hoe? Ik kan er nog geen chocola van maken…….. of toch wel? Bij de jurytoren neem ik de Top-10 trofee met graagte aan.
[ Volgende wedstrijd Cat4 is 7 januari 2026, start +/- 21:00 ]
