marathonwedstrijden Cat4, oktober/november 2025, verslag door de bril van de voorzitter.
Dit seizoen begon op 10 oktober met een ‘valse start’ voor de marathonrijders. De geplande Proefmarathon kon niet doorgaan door een gebrek aan ijs op de Jaap Eden ijsbaan. Jammer, tijdens de Proefmarathon kunnen alle deelnemers uit de verschillende marathon categorieën (6 cat., totaal ruim 300 schaatsers (bron: BGA)) samen het ijs op. In een wedstrijd over 75 ronden kan iedere rijder het ijs proeven en voelen wat de zomertraining heeft opgeleverd. Overigens, alleen de snelsten rijden daadwerkelijk 75 ronden de rest wordt met voor de snelsten nog 10 ronden te gaan afgevlagd.
Dus zonder Proefmarathon ervaring konden wij, de rijders van Cat4, op woensdag 22 oktober het ijs op voor de eerste wedstrijd. De afgelopen maanden heb ik intensiever kunnen trainen dan voorgaande zomers, maar voor mij is het nu onduidelijk wat dat betekend voor de wedstrijd. Gedurende de zomermaanden had Edward al aangegeven dat hij “meer actie!” wilde en ik kan niet ontkennen dat ik mij daar best wat zorgen over maakte.
Cat4 22 okt 25: Voor de start was de toespraak van de Jury weer als vanouds, een grap en grol met enige aandacht voor veiligheid en sportiviteit. De loze ronde, de bel en we zijn onderweg…. We gaan zien wat het wordt. Het is al snel duidelijk dat de ambitie van “meer actie!” niet alleen voor Edward geldt, er wordt na twee rustige ronden direct stevig doorgetrokken en het peloton gaat al vlot als één lang uitgetrokken lint.
Twee 40-ers en dan twee 38-ers gevolgd door een 39-er…..inmiddels passeren we al de eerste afvallers uit het peloton wat in stukken is gebroken. Omdat ik een wat afwachtende houding had aangenomen ben ik door verschillende groepjes, daarbij Ronald, buitenom ingehaald. Nu de meesten wat op adem proberen te komen en de snelheid wat is afgenomen besluit ik om zelf geleidelijk naar voren te rijden.
Onderweg roep ik Liselot om aan te pikken, maar die moet, door een aantal rondjes (ongewenst) kopwerk voor één van de groepjes in het gebroken peloton, staken. Edward en anderen blijven vooraan speldenprikken uitdelen zodat het peloton nooit meer bij elkaar komt. Als ik vooraan arriveer houdt Ronald een plekje vrij zodat ik mij in de binnenbaan trein kan plaatsen – even op adem komen. Met nog 5 ronden te gaan gaat de snelheid er een beetje uit en er kunnen meer rijders aansluiten bij de voorste groep, die bestaat nu uit 10-12 rijders.
Nog anderhalve ronde te gaan, ik zit op de 5e of 6e plaats in de binnenste trein maar kan horen hoe rijders buitenom dichterbij komen en ons zullen inhalen. De laatste ronde… de laatste bocht…. het gaat nu hard en zowel Ronald als Edward zie ik in mijn ooghoeken buitenom voorbij komen. En dan… drie plaatsen voor mij… een val. Deze rijder, uit mijn trein, glijdt naar buiten door de bocht. De rijders die buitenom komen gaan allemaal rechtop, sommige remmen anderen gaan met een nog wijdere bocht om de vallende schaatsers heen.
In de binnenste baan kan ik wel doorrijden en finishen, 4e. Ronald, die mij eerst nog liet voorgaan tijdens het valmoment en daarna ook de binnenbaan pakte finished als 6e en Edward, die buitenom de vallende schaatsers reed, wordt 8e. Een goede seizoenstart in een pittige eerste wedstrijd waarbij 27 van de 44 gestarte rijders finishen. Paul en Ben haalde de 30 ronden nog net niet.
Cat4 5 nov 25: Vandaag mogen wij als eerste groep starten. Het is een warme dag geweest en nog steeds zo’n 13o Celsius en wind 3 Bft. Omdat we vroeg starten rijden wij eerst nog een paar rondjes op het woensdagavond trainingsuur. Dat het warm is is ook aan het ijs te zien, aangeslagen en uitgetrapt. Niet de beste omstandigheden voor een 30-ronden wedstrijd, maar dat geldt natuurlijk voor iedereen.
Ondanks een goede zomer, veel fietsen, weet ik nog niet of en hoe goed ik mee kan doen tijdens de wedstrijden. Daarom zal ik ook deze keer nog wat afwachtend blijven rijden.
Een heel andere wedstrijd dit keer. Het lijkt er op dat niemand wilt rijden, de eerste ronde is een 47-er en daarna een 43-er. Daarna gaat de snelheid iets omhoog maar echt snel gaat het nooit. Ik zit dan wel in de binnenste baan maar de schaatsers voor mij zijn niet bepaald de meest getalenteerde en doordat het peloton steeds indikt komen er toch veel rijders buitenom.
Gedurende de wedstrijd zijn er wel wat speldenprikken, Paul gaat eveneens vooruit, maar niet éénmaal worden de versnellingen werkelijk doorgezet. Ook Edward probeert een ontsnapping op te zetten, maar als je met twee man vooruit bent en probeert kop-over-kop te rijden maar je maatje heeft de snelheid niet dan kom je niet los en brandt je op. Het peloton rekt uit, een lang lint, maar breekt niet.
Het is ruim halverwege de wedstrijd als ik ergens op de 25e plek zit, constateer dat het makkelijk gaat, hier blijven zitten gaat niets opleveren. Ik geef wat gas en begin buitenom te rijden, soms twee dik, soms 4 dik door de bocht, en ik maak progressie. Uiteindelijk bereik je dan de voorste delen van het peloton, vermoeid, en je wil dan binnenbochten rijden, hoe kom je er tussen?
Ik zie geen andere mogelijkheid dan om iedereen heen te schaatsen, inmiddels meer prikken, en vooraan te gaan zitten. Mijn intentie is niet om kopwerk te verrichten. Het tempo zakt dus zodat ik wat op adem kan komen. Het verrast mij dat het ruim een ronde duurt voordat het peloton het zat is, buitenom komt een treintje naar voren. Nu versnel ik en stap op de 3e plaats in deze trein die nu in de binnenbaan gaat rijden.
Nog een paar ronden te gaan. Er komen weer rijders buitenom. Echter, aan het einde van de bocht waaieren zij uit en ik moedig, heel fel “doorgaan!”, de rijders voor mij aan om binnendoor gas te geven zodat we op gelijkte hoogte komen ze niet voor ons kunnen komen. Dat houden we zo’n anderhalve ronde vol. Edward en nog enkele anderen zijn wel buitenom vooruit gereden.
De rijder voor mij zakt, door vermoeidheid, nu ook wat naar buiten in de bocht en ik spring er vlot onderdoor. Nog ruim twee ronden te gaan, de snelheid neemt verder toe evenals de vermoeidheid. Edward finisht als 3e , dacht hij ….. en toen …..ging de bel…. $@#! nog een ronde….kan, op z’n tandvlees, nog net uit het jagende peloton blijven.
In de laatste ronde hoor ik nu aanmoedigingen van de mensen achter mij – als je er voorbij wilt dan ga je maar buitenom – ik blijf aan de binnenkant en blijf doorrijden tot over de finish – 9e. De laatste ronde was sneller dan de snelste in laatste twee seizoenen.
Omdat het peloton tot het laatste toe zo opstroopte zat het bij de finish heel dicht bij elkaar, plaats 4 tot 22 finisht binnen tweeëneenhalve seconde (!). Ronald finisht slechts 1 seconde, maar 9 plaatsen, achter mij. Paul had zijn kruid wat te vroeg verschoten en kan de 30 ronden nog niet volmaken, 38 van de 42 gestarte rijders finishen.
Cat4 19 nov 25: De eerste koude dagen deze winter, +2 Celsius, dat wordt bibberend het ijs op. We rijden deze avond de derde marathonwedstrijd, na de baanverzorging kunnen we om 22:21 het ijs op. Het ijs is keihard, lekker. Maar het waait ook harder dan verwacht, de vlaggen staan strak van de wind die van finishlijn naar startlijn waait.
Als derde wedstrijd hebben we het verloop van voorgaande wedstrijden kunnen volgen. Het harde glij-ijs maakt schaatsers overmoedig en we zien regelmatig rijders vertrekken uit het peloton, soms een eenling, soms een kleine groep. Echter, na twee of drie ronden de kop in de wind op het rechte stuk naar de finishlijn worden ruggen gerecht en vallen de uitlopers weer terug in het peloton. Dit lijkt ook het verhaal van onze wedstrijd te worden.
In de kleedkamer het pak aan en schaatsen onderbinden. Ik zie Ronald oneindig lang in z’n tas wroeten ….. transponder vergeten! Terwijl Ronald op zijn beschermers naar de jury-toren kluunt voor een leen-transponder loop ik als één van de eersten naar het ijs, na de baanverzorging kunnen we om 22:21 het ijs op.
Vandaag rijd ik op nieuwe schaatsen, nieuwe schoenen en nieuwe ijzers, pas twee keer op een publieks-uur wat rondjes mee geschaatst. Een heel ander schaatsgevoel aan de voeten, wel lekker, maar ook die rare rechte voor- en achterkant van de ijzers. Echt wel wennen, wat kan ik daarvan verwachten? Wat onzeker het ijs op.
Door mij tijdens het praatje van de jury op te stellen aan de binnenkant van de baan rijd ik na de loze ronde ergens op de vierde of vijfde positie in het peloton. Een (heel) rustige start als een onzekere schaatser de koppositie krijgt opgedrongen nadat de voorste rijder kort na de loze ronde zich al laat afzakken. Ik laat de afzakkende schaatser voor mij in de rij, dit in de hoop op een “voor wat hoort wat” later in de wedstrijd, in ieder geval een extra windvanger voor mij.
De wedstrijd ontvouwt zich als verwacht. Verschillende mensen versnellen en rijden buitenom naar voren. Soms proberen ze te ontsnappen, maar worden vlot bijgehaald door een tempoversnelling in het peloton, en soms blijven ze gewoon buitenom hangen – tja, die wind hé, het valt niet mee.
Ergens halverwege de wedstrijd, ik heb dan juist wat koplopers teruggebracht in het peloton, – even uitpuffen en de rug rechten -, komt er weer een drietal met hogere snelheid buitenom en neemt vlot een tien….twintigtal meters afstand. Ik zit aan de binnenkant opgesloten in het voorste deel van het peloton, maar veronderstel überhaupt een vergelijkbaar scenario als voorgaande ontsnappingen.
Edward, die verder achterin zit, heeft het drietal deze ontsnapping zien voorbereiden en heeft er wel goede verwachtingen van. Het duurt dan ook niet lang tot Edward in zijn herkenbare slag buitenom voorbij schiet en met machtige slagen richting de kopgroep rijdt. Aan de kop van het peloton zijn er geen mensen die zich geroepen voelen om het pak weer in gang te trekken, de ontsnapte rijders pakken vlot een flinke voorsprong.
Pas als de tussenafstand stabiliseert, ze rijden inmiddels kop-over-kop en een meter of honderd vooruit, met nog een negental ronden te rijden, komt er om het peloton een rijder naar voren om de kop wat aan te vuren. Dit resulteert in een versnelling van het peloton waarin nu ook kop-over-kop wordt gereden en de afstand met de koplopers wat kleiner wordt.
Op drie ronden voor het einde zakt de snelheid van de rijder voor mij wat in en vlot komen er wat jongelui buitenom. Door de drukte en kleine ruimtes kan ik helaas niet direct mee springen. De laatste twee ronden (mijn snelste 2-ronden tijd in 3 seizoenen) vliegen voorbij, – lekker die nieuwe schaatsen -, de eersten van het peloton finishen net achter de kopgroep – ik word 10e.
Edward finisht weer op de 3e plaats (staat nu 1e in het klassement), Ronald wordt 17e en Ben finisht in de staart van het peloton, dus ook uitgereden – Klasse Ben!
[ Volgende wedstrijd Cat4 is 10 december 2025, start +/- 21:45 ]
Na twee seizoenen met een kwakkelende voorbereiding en beperkte wedstrijddeelname door fysieke malheur heb ik goede hoop op actieve deelname dit nieuwe seizoen en daarom de pen weer opgepakt om wedstrijdverslag te doen vanuit het peloton. Henk Jan